elias canetti, notes from hampstead de der ki: “suçlayınız, azametiniz artar.” fikirlerimi savunmak için gerçekleri çarpıtmak, birilerine bir şeylere saldırmak popülist, çirkin ve ardına sığınmadığım bir yöntem.

mozart’tan sıkılmak mümkün mü? asıl sıkılmamak mümkün değil elif hanım. sıkılmıyorsanız sizin müzisyenliğiniz, sanatçılığınızla ilgili kuşkularımızın olması çok olağandır. stockhausen der ki: “taklit edilebilenden kuşkulanmak lazım” mozart’ı, bach’ı taklit etmek pek kolaydır ve fazıl say ve birçok klasik müzik bestecisi-müzisyeni de bunu yapmaktadır. bunun sanatçılıkla falan alakası yoktur ne yazık ki. “işte, ilk mezur, daha önce duyulmuşluğun usancını boca eder kulağınıza ve bir sonraki mezurdan dökülecek sıkıntının haberini verir.”(luigi russolo-gürültüler sanatı/fütürist manifesto,1961) demek ki mozart’tan sıkılan yalnız ben değilim. 1900′lerden beri de yüzlerce klasik müzik bestecisi mozart’tan sıkılıyorlar. hatta bu yüzden konservatuarlara karşı durmuşlar, manifestolar yazmışlar, çağdaş diye nitelendirilmişler. mozart’tan sıkılınmayacağına inanmak, bunu savunmak yobazca.

son olarak, fazıl say’ın eserleriyle ilgili bilgim var ve ne yazık ki hepsi de ilk mezurla birlikte sonunu tahmin edebileceğimiz BASİT şeyler. müzik de bir dildir ve her dil gibi devingendir, değişir. bir şair şimdi çıksa
“ya râb belayı aşk ile kıl aşina beni / bir dem belâ-yı aşktan etme cüdâ beni / az eyleme inâyetini ehli derdden / yani ki çok belâlara kıl mübtelâ beni” gibi bir şiir yazsa onun zerre ilerleme kaydetmemiş, fazlasıyla muhafazakar (hatta yobaz) ve edebiyattan en azından şimdiki halinden bihaber olduğunu düşünmememiz için hiçbir sebep yok. öyleyse fazıl say hakkında böyle düşünmüyor olmanız çok tuhaf.